زندگی سفر است نه مقصد

يك شوهر خوب خانهشان در يكي از مناطق مركزي تهران است. خودش ميگويد كه زندگي متوسطي دارد و هرچه را كه در زندگي بهدست آورده به تلاشها و پشتكارش بستگي دارد. با وجود اينكه خيلي از هم سن و سالانش ازدواج كرده و صاحب فرزند شدهاند اما او هنوز امكان اين را نداشته كه در خانهاي مستقل و بهعنوان يك همسر نقشآفريني كند.افسانه سعي كرده اين خلأرا با چيزهاي ديگر پر كند. او در حال تحصيل در مقطع فوق ليسانس است و به جز كار زمانش را با كلاسهاي ورزشي و... پر ميكند. به قول خودش گاهي زمان كم ميآورد اما با اين حال وقتي از او درباره داشتن زندگي 2 نفره يا حس مادر شدن ميپرسم با لبخندي تلخ ميگويد: «خب بالاخره هر دختري يك روزي اگر قسمتش بشود ازدواج ميكند اما من مادر شدن را خيلي دوست دارم. گاهي دلم براي داشتن يك بچه لك ميزند».اولين خواستگار؛ فاميل دور افسانه 16ساله بود كه نخستين خواستگارش پاشنه درخانهشان را از جا درآورد؛ «فاميل دور بود. 2 تا برادر بودند. يكي عاشق من بود و ديگري عاشق خواهرم اما هيچ كداممان با اين دو برادر ازدواج نكرديم. خواستگار من براي خدمت به تهران آمده بود و گاهي به سفارش خانوادهاش، پدرم او را به خانهمان دعوت ميكرد. در واقع همين رفتوآمدها باعث شد كه فاميل دور يك دل نه صد دل عاشق من شود اما چون من بچه بودم مادرم راضي نشد كه نشد». افسانه با يك حساب سرانگشتي برايمان توضيح ميدهد زندگی سفر است نه مقصد...

در مقدمه ای که نصیری برای این گفتگو نوشته، آمده است: «بیست و دوساله بود که با پرتلاشترین و محجوبترین دختری که همکارش هم بود ازدواج کرد و حالا، بابت یک زندگی خوب و موفق خدا را شکر میکند. همای میتواند یکی ازبهترین مثالهای خودساختگی و تلاش باشد چراکه هیچ مانعی نتوانست او را از علایقش دور کند. بخش مهمی از داستان زندگی، به ویژه داستان دوران تحصیلاش را در اینجا میخوانید و میبینید که چگونه پنج و نیم صبح از خواب بیدار میشد، یک مسیر طولانی ۵۵ کیلومتری شامل چندکیلومتر پیادهروی، سفر با مینیبوس، و پیادهروی مجدد را طی میکرد تا در هنرستان نقاشی بخواند وبعد، با چه سختی کار کرد تا بتواند خرج تحصیلاش در دانشگاه و کلاسهای مختلف را در بیاورد. برای همین است که وقتی از رنج مردم میخواند اینقدر به دلشان مینشیند و اینگونه با همه وجود باورش میکنند. او برای مردمش شعر نوشت و با همه وجود خواند و وقتی به موفقیت رسید، مردمی را که از میان آنها برخاسته فراموش نکرد و حالا بسیار محبوب و مردمیست. همای از روستاهای گیلان با تلاش و پشتکار خود را بالا کشید و موفق شد و هیچ وقت از آموختن دست نکشید و هنوز هم در حال آموختن است و حالا در دانشگاههای ایتالیا….» در ادامه بخش هایی از این گفتگو را می خوانید. نگاهی به زندگی سخت همای و پشتکار و سخت کوشی او که علیرغم امکانات محدود از تلاش برای آموختن دست نک زندگی سفر است نه مقصد...

اگر پس از تیرکشیدن قلب حال شما بهتر شده اصلا جای نگرانی نیست و نیازی نیست به این فکر کنید که آیا مسئله عجیب و غریبی در شما اتفاق افتاده یا خیر؟ بسیاری از افراد در یک زمان از زندگی خود به دلایل مختف از جمله عصبی شدن و استرس مبتلا به سوزش قلب شدید می شوند.چیزی که خوب است بدانید اینست که دردی که تیز یا تیر کشنده، مانند سوزن سوزن شدن باشد اغلب به دلیل انسداد قلبی نیست. به خصوص، اگر تیرکشیدن قلب با حرکت یا تنفس بدتر شود، به ندرت می تواند نشان دهنده بیماری عروق کرونر قلب باشد. علت سوزش قلب که با یک تغییر در موقعیت یا حرکت فرد، اغلب بدتر و یا بهتر می شود، عموما نشان دهنده یک درگیری در دنده ها، ماهیچه ها، غضروف و یا ریه ها می باشد. به این علت است که می گویند چنین دردی مهم نیست اما درد شدید قفسه سینه بدون حالت تیر کشندگی می تواند نشان دهنده یک شرایط جدی باشد. یک لخته خون در ریه می تواند درد شدیدی ایجاد کند. ذات الریه یا عفونت ریه ها می توانند تیر کشیدن قلب را به دنبال داشته باشند که با حرکت کردن بدتر می شوند. مایعی که در فضای اطراف قلب تجمع می باید (به نام پریکارد) می تواند در حالت طبیعی علت تیر کشیدن قلب باشد. اگر تیرکشیدن و سوزش قلب در شما شدید است، هرگز آن را نادیده نگیرید. در واقع انسداد قلبی در زنان گاهی اوقات با درد شدید تیر کشنده ای همراه است. به عنوان یک قاعده کلی، درد بر روی قفسه زندگی سفر است نه مقصد...

«آن شنیدم که یکی مرد دهاتی هوس دیدن تهران سرش افتاد و پس از مدت بسیار مدیدی و تقلای شدیدی به کف آورد زر و سیمی و رو کرد به تهران خوش و خندان و غزلخوان ز سر شوق و شعف گرم تماشای عمارات شد و کرد به هر کوی گذرها و به هر سوی نظرها و به تحسین و تعجب نگران گشته به هر کوچه و بازار و خیابان و دکانی. در خیابان به بنائی که بسی مرتفع و عالی و زیبا و نکو بود و مجلل نظر افکند و شد از دیدن آن خرم و خرسند و بزد یک دو سه لبخند و جلو آمد و مشغول تماشا شد و یک مرتبه افتاد دو چشمش به آسانسور ولی البته نبود آدم دل ساده که آن چیست؟ برای چه شده ساخته یا بهر چه کار است؟ فقط کرد بسویش نظر و چشم بدان دوخت زمانی. ناگهان دید زنی پیر جلو آمد و آورد بر آن دکمه پهلوی آسانسور به سر انگشت فشاری و به یکباره چراغی بدرخشید و دری وا شد و پیدا شد از آن پشت اتاقی و زن پیر وزبون داخل آن گشت و درش نیز فروبست. دهاتی که همانطور به آن صحنه جالب نگران بود ز نو دید دگر باره همان در به همان جای زهم وا شد و این مرتبه یک خانم زیبا و پری چهره برون آمد از آن. مردک بیچاره به یکباره گرفتار تعجب شد و حیرت چو به رخسار زن تازه جوان خیره شد و دید که در چهرهاش از پیری و زشتی ابداً نیست نشانی. پیش خود گفت: که ما در توی ده اینهمه افسانه جادوگری و سحر شنیدیم ولی هیچ ندیدیم به چشم خودمان همچه فسونکاری و جادو که در این شهر نمایند و بدین زندگی سفر است نه مقصد...

هدف هر رفتار یا عملی جستجوی شادی است، حتّی اگر در ظاهر این امر مشخّص نباشد. رؤیاها و آرزوها و در نتیجه بسیاری از برنامه ریزی ها نیز در خدمت شاد بودن است. اگر فعالیتی لذت بخش باشد و به شادی منجر شود پی گیری و تکرار خواهد شد. مساعی بشر برای کسب موفقیت درهرامری مانند کشف چیزی ناشناخته یا خلق اثری هنری یا انجام پروژه های گوناگون همه موجب شادکامی می شود. درحقیقت شوق نیل به شادی عاملی است که رفتار را دیکته می کند. البته همه ی اعمال به شادی ختم نمی شود، ولی کسب شادی انگیزه ی اصلی است هر چند که حاصل شکست و در نتیجه ناشادی باشد. انگار در درون انسان عامل یا انگیزه ای است که هم در سطح غریزی و هم در مراتب بالاتر اجتماعی یا معنوی پاسخ خود را در شادی و بدیل ملموس تر آن لذت می جوید. تشفّی گرسنگی یا غریزه ی جنسی و انجام فعالیت های اجتماعی و کنکاش های معنوی همه به احساس رضایت و شادی می انجامد که در مواردی سطحی و گذرا و در مواقعی ژرف و پایدار است.با این همه متاًسفانه ما از شادی چیززیادی نمی دانیم و تنها ناخودآگاهانه آن را جستجو می کنیم بی آن که به تجزیه و تحلیل چرایی و چیستی آن بپردازیم و با اشراف بر معنای واقعی آن بکوشیم تا در زندگی طریقی را دنبال کنیم که به کسب شادی و رضایت پایدار و با ثبات بیانجامد. اهمیت کسب بصیرت و آگاهی از معنای شادی دو چندان می شود وقتی که با این واقعیت روبرو هستیم که در زندگی سفر است نه مقصد...

«اگر حقیقت زن باشد چه خواهد شد؟ آیا این ظن نخواهد رفت كه فیلسوفان همگی تا بدانجا كه اهل جزمیت (Dogmatism) بودهاند، در كار زنان سخت خام بودهاند؟ آن جدی بودن هولناك، آن پیله كردن ناهنجار كه بنابه عادت تاكنون بدان شیوه به سراغ حقیقت رفتهاند، مگر وسایلی ناشیانه و ناجور برای نرم كردن دل یك زن نبوده است؟ شك نیست كه این زن نگذاشته است او را به چنگ آورند و از این رو هرگونه جزمیت امروزه با حالتی افسرده و دلسرد ایستاده است.»[۱] فردریش نیچه اول- لو سالومه دوشیزهای اغواگر بود. تشخیص این اغواگری به مقدار قلیلی ظرافت مردانه احتیاج دارد تا در پسِ تصاویر برجای مانده از آن نجیبزادهی پترزبورگی- در اعماق آن نگاههای نافذ و برانش- قدرت نادری از سحر و افسون مكشوف شود و بدینوسیله- شاید- راز شیفتگی نیچه نیز برملا گردد. نیچه علیرغم زندگی زاهدانهای كه داشت، از روی غریزه پی به این توان خارقالعاده برده بود، و شاید همین قدرت مسحوركننده بود كه باعث شد حتی پس از چالشهای فراوان، در توصیف سالومه خطاب به بانو مالویدا فونمایسنبوگ چنین بنویسد: «این دختر پیوند استوار دوستی با من بسته است: استوارتر از هر آنچه بر روی زمین یافت میشود. مدتهاست كه بخت این چنین به من روی نیاورده است. امیدوارم شاگرد واقعیام را یافته باشم و اگر عمرم كفاف ندهد، لو ادامهدهندهی راه من و تفكرم باشد.»[۲] البته با كمال تأسف زندگی سفر است نه مقصد...

به ژوله فکر می کنم برای مان سوال است و دوست داریم بیش تر و واضح تر در مورد بیماری او بدانیم. انتشار این خبر، در این روزها که تعدادی از هنرمندان درگیر بیماری هستند، خیلی خوب نبود. آتنه فقیه نصیری در مورد انتشار خبر بیماری اش در رسانه های خبری می گوید: «اصلا دوست نداشتم خبر بیماری من رسانه ای شود و واقعا نمی دانم در چه شرایطی قرار داشتم که این خبر را دادم. همین امروز که به آن فکر می کنم، نمی دانم به کدام خبرگزاری و خبرنگاری این خبر را دادم؛ شاید به این خاطر که از دروغ خوشم نمی آید و دوست داشتم توضیح منطقی برای ناتوان بودنم در راه رفتن داشته باشم. هر چند که واقعیت این است که علاقه ای به این فضای ترحم و دل سوزی نداشتم و دوست نداشتم توجه ها را به سمت خودم جلب کنم.» بیماری ام. اس، یک بیماری خاص است. نیاز به مراقبت های ویژه دارد؛ اما به معنای توقف زندگی او نیست. امیرمهدی ژوله، فیلم نامه نویس و بازیگر سال ها است با این بیماری زندگی می کند. ابتلا به این بیماری نه تنها او را متوقف نکرده است، بلکه تلاش کرده هر روز به یک پله بالاتر برود. آتنه فقیه نصیری می گوید دوست نداشتم خبر بیماری من رسانه ای شود، اما شاید پیشرفت و امید من به کار و آینده بتواند برای سایر بیماران امیدبخش باشد. «برای نزدیکان من ابتلا به این بیماری شوک بزرگی بود؛ اما حالا به جایی رسیده ام که آن را کنار گذاشته ام و دوست د زندگی سفر است نه مقصد...